Międzynarodowy Dzień Zapobiegania Przemocy wobec Dzieci

     Przemoc towarzyszy człowiekowi od niepamiętnych czasów. Ludzie używają swojej siły, aby zdobywać władzę i kontrolę, zwykle przy tym krzywdząc innych. W życiu jest wiele sytuacji kontroli, często stanowią one składnik takich relacji jak przełożony – podwładny, rodzic – dziecko. Kontrola zwykle jest związana ze stosowaniem przykrego przymusu, ale kontrola to nie to samo, co przemoc. Przemoc jest specyficznym sposobem kontroli – dla jej sprawowania człowiek kontrolujący używa środków powodujących lęk i cierpienie. Taki rodzaj kontroli, opartej o przemoc, ma często miejsce w rodzinie, w tej strukturze, która, zgodnie z oczekiwaniem, winna być wolna od przemocy, choć nie wolna od mądrej kontroli.

Przez wiele lat zjawisko przemocy domowej było niedostrzegane lub bagatelizowane, zaprzeczano problemowi maltretowania, akceptowano przemoc domową, głównie przemoc wobec dzieci. Wielu osobom trudno rozstać się ze stosowaniem przemocy „w służbie wychowania”. Przypisujemy niezwykłą, zbawczą wręcz, moc – klapsom wymierzanym dzieciom „za karę”, uznając, że „mnie bili i dzięki temu wyrosłem na porządnego człowieka”, choć prawda jest taka, że niektórym osobom POMIMO BICIA „udało się wyrosnąć na zdrowego człowieka”. Badania ankietowe pokazują, że blisko połowa Polaków uważa, że klaps jest pożądanym sposobem osiągania wpływu; około 15% nastolatków jest bitych, jeszcze więcej doświadcza przemocy psychicznej. Czy naprawdę bez klapsa nie możemy wychować dziecka? Wszystko wskazuje na to, że wychowujemy dzieci ku konstruktywnemu życiu wtedy właśnie, gdy powstrzymujemy się od stosowania wobec nich przemocy. Wiele musimy jeszcze zrobić w kwestii zmiany naszego stosunku do przemocy domowej. Wiele jeszcze musimy uczynić w kwestii zapobiegania przemocy, by malały indywidualne i społeczne koszty jej istnienia, by coraz rzadziej dochodziło do aktów przemocy, abyśmy mogli żyć wolni od okrucieństwa w miejscu, które kojarzyć się powinno z bezpieczeństwem i spokojem.

Dzieci, które żyją w atmosferze przemocy narażone są na dwa rodzaje niebezpieczeństw. Pierwszy dotyczy dzieci będących bezpośrednimi ofiarami przemocy, a drugi dzieci, które obserwowały sytuacje przemocy. Dzieci maltretowane, które obserwowały przemoc wobec innego członka rodziny były narażone na podwójne niebezpieczeństwo. Najbardziej oczywistymi konsekwencjami przemocy wobec dzieci są obrażenia cielesne związane z bezpośrednim działaniem sprawcy na organizm ofiary: złamania, siniaki, zranienia, niski wzrost, drobna postura ciała, wyrwane włosy itp. Prawdopodobnie jednak bardziej poważne są skutki psychologiczne od fizycznych urazów, z wykorzystaniem seksualnym włącznie. Maltretowane dzieci mogą czuć się mniej wartościowe, bezsilne, opuszczone, winne, depresyjne, lękliwe lub skrajnie wrogie; ta psychologiczna presja może stać się przyczyną chorób psychosomatycznych takich jak migreny, bóle głowy, bóle żołądka oraz wpływać na powstawanie innych psychologicznych objawów takich jak nasilone koszmary senne, problemy z jedzeniem i z zachowaniem.

NIE BĄDŹ OBOJĘTNY! REAGUJ!
Numer alarmowy 112
Komenda Powiatowa Policji w Iławie tel. nr 47 732 62 00
Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Iławie tel. nr 89 649 97 20

Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Iławie włączył się w realizację kampanii Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę pn. „Dzieciństwo bez przemocy”. W  ramach tej kampanii, między innymi, dzieci uczęszczające do Świetlicy Środowiskowej „MOPSIK” w Iławie i Klubu Aktywności „JUNIOR” w Iławie przygotowały „kartki dla świata”.
W galerii poniżej znajdują się zdjęcia prezentujące prace dzieci.

Zwieńczeniem udziału Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Iławie w kampanii „Dzieciństwo bez przemocy” będzie podświetlenie budynku Działu Pracy z Rodziną i Profilaktyki na czerwono.

Opracowała: Agnieszka Łapińska